Edyta Nowak
Dziadek. Był prawosławnym, a żona katoliczką, pobrali się więc w kościele i w cerkwi. W czasie I- szej wojny światowej ludność prawosławna z zamojszczyzny wyjeżdżała do Rosji- zrobił to i dziadek z rodziną. Pracował tam na kolei jako dróżnik. Nie widział jednak przyszłości w opanowanej chaosem rewolucyjnym Rosji i wrócili do Polski do Chełma. Rodzeństwo dziadka zostało w Rosji- dziś żyją tam ich potomkowie, niestety zrusyfikowani, jedynie bratanek Wiaczesław uważał się za Polaka mimo, że miał matkę Rosjankę (zmarł młodo bezpotomnie). W 1960 dziadek odwiedził swoją rodzinę w Moskwie (wcześniej w 1956 wybrał się tam jego syn), przywiózł mi i Hance po zegarku marki Pobieda - był to wtedy wspaniały prezent. Zegarek leży teraz w szufladzie i po drobnym oczyszczeniu ruszy jak nowy.
Spoczywa na starym cmentarzu w Chełmie przy ul. Lwowskiej- byłem na jego prawosławnym pogrzebie.
Daty ur. i zgonu z księgi cerkwi św. Jana Teologa w Chełmie , a "Czeszyn" z aktu zgonu z USC w Chełmie.
Patrz też akt ur. nr 68/1884 z par. prawosł. Skierbieszów- stąd nazwisko panieńskie jego matki, chrzestną była Anastazja Woźniak i obecny był Ilia (Eliasz) Budeła l. 36 czyli ur. w 1848- brat jego matki Marii.
Patrz też:
* bieżeństwo (bieżaństwo) – masowa ucieczka ludności, głównie wyznania prawosławnego, z zachodnich guberni Imperium Rosyjskiego w głąb Rosji, po przerwaniu linii frontu przez wojska niemieckie w okresie od 3 maja do września 1915 roku na skutek carskiej akcji propagandowej, wzywającą ludność cywilną do natychmiastowej ewakuacji w głąb Rosji. Aby zachęcić do wyjazdów, straszono mordami, gwałtami, rabunkami i innymi okrutnymi represjami, jakich miała rzekomo doznać z rąk Niemców miejscowa ludność prawosławna. Pod wpływem agitacji rodzinne strony opuściło ponad 3 miliony ludzi, w tym około 800 tysięcy mieszkańców guberni grodzieńskiej. Wracali (nie wszyscy) w latach 1918–1921.
GRABOWIEC– osada w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Grabowiec, 22 km na północny wschód od Zamościa, na terenie Działów Grabowieckich, nad rzeką Kalinówką (lewy dopływ Wolicy).
Według legendy nazwa wsi pochodzi od otaczających ją lasów grabowych, w których pasącą owce dziewczynę spotkał zbłąkany rycerz. Oczarowany jej wdziękiem postanowił ja poślubić, a w lesie, w którym się spotkali założyć gród o nazwie Grabowiec (od grabów i owiec).
Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1268 r. i zamieszczone są w kronice ruskiej. W XIII wieku był to gród obronny książąt ruskich położony na szlaku handlowym z Włodzimierza Wołyńskiego do Zawichostu. Najprawdopodobniej miejscowość wchodziła również w skład Grodów Czerwieńskich.
Od 1366 r. wieś znajdowała się w granicach Litwy. W 1388 r. przejęli ją w posiadanie książęta mazowieccy. W 1462 r. Grabowiec został włączony do Korony Królestwa Polskiego. Prawa miejskie zostały mu nadane przed 1418 r. Miejscowość stanowiła wówczas ośrodek rzemieślniczy. C.d. patrz:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Grabowiec\_(powiat_zamojski)#Historia